Apud veteres Romanos narratur de iuvene qui sapientiam per longos annos quaerebat. Ille, relicta domo patria, per montes silvasque iter faciebat, semper novas res discere cupiens. Olim ad senem sapientissimum pervenit, qui in parva casa iuxta flumen habitabat. Senex iuveni dixit veram sapientiam non in libris tantum inveniri, sed in observatione vitae cotidianae. Itaque discipulus per multos dies cum magistro mansit, piscem capiens, herbas colligens, stellas nocturnas considerans. Postremo intellexit sapientiam esse concordiam inter mentem et naturam, inter cupiditates humanas et quietem animorum. Tum ad patriam rediit, amicis suis narrans quod didicisset: neminem beatum fieri posse nisi temperantiam, iustitiam atque patientiam coleret. Haec verba.